Hej wszystkim
Jak wiecie dawno nie dodawałam rozdziału, ale to dlatego, że zaczęłam pisać opowiadanie na Wattpadzie, dlatego jeśli jesteście ciekawi co czeka naszych bohaterów zapraszam TUTAJ :)
niedziela, 8 czerwca 2014
piątek, 30 maja 2014
Rozdział I
Siedziałam w ławce na lekcji angielskiego zupełnie nie słuchając nauczyciela. Miałam w głowie przystojnego blondyna, który od wczorajszego wieczoru nie mógł wyjść z moich myśli. Nie wiem czemu, nie potrafiłam o nim zapomnieć Co chwila przed moimi oczami pojawiał się ten jego uwodzicielski uśmiech i pełne ironii, niebieskie oczy.
- Bella!- usłyszałam ledwo jakby jego głos, chociaż nigdy do nie słyszałam- Bella!
Zerwałam się z ławki i spojrzałam na mojego towarzysza. Chłopak niezauważalnie wskazał na nauczyciela i włożył z powrotem nos w książkę. Spojrzałam niepewnie na mężczyznę stojącego dwie ławki przede mną. Niewysoki Brytyjczyk z czarną czupryną na głowie lustrował mnie swoim złowrogim spojrzeniem.
- Panno Williams czy ja pani przeszkadzam?- zapytał jakby od niechcenia ale gdyby wsłuchać się w ten jego dziewczęcy głosik, można by usłyszeć ironię.
Potrząsnęłam lekko głową, mając nadzieję, że zaraz zabrzmi dzwonek. Kiedy niski mężczyzna miał wypowiedzieć zdanie przerwało mu moje wybawienie. Odetchnęłam z ulgą i spakowałam wszystko do torby. Dobrze, że to był mój ostatni rok w tej szkole. Nie wytrzymałabym kolejnego. Powolnym krokiem ruszyłam w stronę stołówki. Od rana nic nie jadłam i byłam strasznie głodna. Wzięłam sałatkę oraz sok pomarańczowy i usiadłam przy jednym z wolnych stolików.
- Cześć misiu- usłyszałam po czym poczułam na swoim policzku ciepłe i miękkie usta.
- Hej.
Jak się okazało to był mój chłopak Leon, który usiadł koło mnie i właśnie wypijał mój sok.
- Co tam u mojej myszki?
Zawsze nadawał mi jakieś pieszczotliwe przezwiska.
- Nic mi lepiej nie mów! Wczoraj jak zawsze uzupełniałam durne papierki, wieczorem nie mogłam zasnąć, a dzisiaj wkurzył mnie gość od angielskiego.
Chłopak spojrzał na mnie z politowaniem i nic nie mówiąc po prostu mnie przytulił.
- Cześć piękna- tylko jedna osoba tak do mnie mówiła. Zoey. Dziewczyna cmoknęła mnie w policzek i usiadła na przeciwko mnie i Leona.
- Hej.- odpowiedziałam bez żadnego entuzjazmu.
Zoey nic nie mówiła ani o nic nie pytała. Wiedziała, że jeśli tak reaguje to albo coś się stało i nie chce o tym rozmawiać przy Leonie albo jestem zmęczona i lepiej mnie nie denerwować.
- Słyszałem wczoraj, że złapali tą bandę- powiedział po krótkiej chwili Leon.- Tata mi opowiadał.
Ojciec Leona pracował na naszym posterunku. To w sumie dzięki niemu dostałam się na praktyki. Bez niego ciężko by było.
- Wiem- odpowiedziałam krótko popijając sok pomarańczowy- Byłam przy tym.
- Serio?!- zdziwił się- Tata nic nie wspominał.
- Może nie chciał Ci mówić, że cała czwórka próbowała do mnie zarywać.- mruknęłam pod nosem starając się żeby nie usłyszał.
- Mówiłaś coś?- zapytał ale zaraz zmienił temat- A widziałaś tego Luke'a? Jaki on jest?
- A co ty na facetów się przerzuciłeś?- powiedziałam z zupełną powagą na twarzy, a Zoey wybuchnęła śmiechem.
- Nie- przerwał- Dalej jestem twój- dokończył i pocałował mnie.
- Aww jak słodko- powiedziała Zoey wpatrując w nas swoje niebieskie oczy- Zaraz zwymiotuje.
Nie dziwiła mnie reakcja Zo. Wiem, że w głębi serca chciała wrócić do swojego byłego ale ukrywała to. Kiedy się rozstali była załamana. Kochała go nad życie i zrobiłaby dla niego wszystko. To Zoey z nim zerwała ale ja wiem, że ona dalej coś do niego czuje. Z moich rozmyśleń wyrwał mnie dzwonek na lekcje. Jeszcze dwie godziny i byłam wolna no i oczywiście dzisiaj szykował się weekend z Zoey.
*
4 godziny pózniej siedziałyśmy w aucie taty przed supermarketem. Chciałam wyjąć z tyłu swoją torebkę i gdy się po nią odwróciłam napotkałam te same, niebieskie, pełne ironii oczy. Luke Hemmings we własnej osobie. Stał tam ze swoimi kumplami i kiedy zauważył, że na niego patrzę uśmiechnął się w ten sam uwodzicielski sposób co za pierwszym razem. Wtedy powiedział coś do swoich kumpli po czym reszta chłopaków odwróciła sie i zaczęła uśmiechać w moją stronę. Zwróciłam szybko uwagę na moją przyjaciółkę i starałam się nie myśleć o tym, że są za mną i cały czas mi się przyglądają. To było dość trudne, bo cały czas czułam na sobie ich wzrok.
- No dobra. Widzę, że coś się dzieję. Mów o co chodzi.- powiedziała Zoey widząc moją przestraszoną minę.
- Zo, wyszstko Ci powiem ale nie teraz.
- Czy to ma związek z tymi czterema typkami, którzy cały czas się na ciebie patrzą?
Strzał w dziesiątkę.
- Co?- wyrwałam się z zamyślenia.
Wtedy do samochodu wsiadł mój tata. Stwierdziłyśmy, że lepiej odłożyć tą rozmowę na później, ponieważ znając moich rodziców to zaraz zaczęli by się wypytywać o szczegóły. Dopiero kiedy byłyśmy w domu mogłyśmy spokojnie porozmawiać. Moja mama była jeszcze w pracy, a tata miał jakieś tam swoje zajęcia.
- Wszystko dobrze?- zapytała blondynka z zatroskaną miną.
- Pewnie- uśmiechnęłam się delikatnie- Zamyśliłam się po prostu.
- O czym tak myślałaś?- zapytała najwyraźniej zmartwiona.
- Ostatnio dziwnie się zachowujesz- stwierdziłam.
- Ja?- zdziwiła się- Nie, wydaje ci się.
- Wiem, że tęsknisz za Harrym.- powiedziałam, po chwili żałując swoich słów.
W niebieskich oczach blondynki zobaczyłam łzy. Na jej twarzy pojawił się grymas bólu. Dziewczyna utkwiła wzrok w moich różowych skarpetkach.
- Przepraszam, nie powinnam wspominać.
- Nie, w porządku.
Nie chciałam ciągnąć dalej tego tematu. Jak widać Zoey nie była jeszcze gotowa.
- Bella daj sobie spokój. To się skończyło już rok temu i nie wróci. Dotarło to do mnie, a ty nie powinnaś się tym przejmować. Masz własne życie.
- Tak ale...- chciałam coś powiedzieć żeby Zo miała świadomość, że zawsze jestem przy niej i zawsze jej pomogę.
- Przestań!- przerwała mi- Masz Leona i zajmij się nim, nie mną.
W tym był problem. Zamiast Leona w mojej głowie miałam tam tylko Luke'a. Miałam lekkie wyrzuty sumienia co do moich myśli. Chciałabym nigdy nie spotkać Luke'a. Wtedy miałabym o wiele łatwiej w życiu. Potrząsnęłam głową aby odpędzić myśli o ironicznym uśmiechu blondyna. Zo spojrzała na mnie pytająco.
- Mam ostatnio- zaczęłam ale na samą myśl, że muszę opowiedzieć całą historię mojej przyjaciółce robiło mi się słabo- dziwną fobię.
- Jaką fobię?- zapytała popijając herbatę.
- Ta banda, o której mówił dzisiaj Leon. Ja....- przerwałam, bo sama nie wiedziałam jak mam to wytłumaczyć.- Oni mnie pamiętają i nie wiem co mają w planach ale wiem, że są niebezpieczni.
Zoey wyglądała na lekko przestraszoną ale nie dawała tego po sobie poznać. Tak jak ja często ukrywała swoje uczucia.
- Dlatego nie chciałam Ci mówić! Nie chciałam cię wciągać w to wszystko.
- Nie przejmuj się. Na pewno nic ci nie grozi. Po za tym jakby się coś działo tata Leona szybko coś zrobi. Nie masz się czym martwić.- powiedziała, a jej słowa rzeczywiście mnie uspokoiły.
Dwie godziny rozmów i plotek strasznie nas wykończyły. Zoey mruknęła jeszcze ciche "dobranoc" i zasnęła. Ja przez dłuższy czas nie mogłam zasnąć. Z całych sił próbowałam odpłynąć w krainę Morfeusza, ale jak na złość sen nie chciał mnie dopaść. Moja głowa była zbyt ciężka od natłoku dziwnych myśli, że nawet nie miałam siły na konkretne rozważanie wielu spraw. Spojrzałam leniwie przez okno. Samotna latarnia rzucała mdły, żółty blask na ulicę. Nagle w snopie światła ukazała się ciemna postać. Przystanęła, kierując głowę na mój dom. Serce zaczęło mi bić w przyśpieszonym tempie. Schowałam głowę pod kołdrę, a kiedy ponownie ją wyjęłam, postać zniknęła.
Musiałam się przewidzieć- uspokajałam się w myślach. Aż w końcu jakimś cudem zasnęłam, jednak mój sen był jednym, wielkim koszmarem.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Hej :)
No to tak wygląda pierwszy rozdział. Mam nadzieję, że się podoba. Następny rozdział.... pewnie jakoś za tydzień. Jeżeli nie to od razu przepraszam Was bardzo ale mam teoretycznie szlaban, więc może go nie być za tydzień, ale zrobię wszystko żeby go wstawić.
- Bella!- usłyszałam ledwo jakby jego głos, chociaż nigdy do nie słyszałam- Bella!
Zerwałam się z ławki i spojrzałam na mojego towarzysza. Chłopak niezauważalnie wskazał na nauczyciela i włożył z powrotem nos w książkę. Spojrzałam niepewnie na mężczyznę stojącego dwie ławki przede mną. Niewysoki Brytyjczyk z czarną czupryną na głowie lustrował mnie swoim złowrogim spojrzeniem.
- Panno Williams czy ja pani przeszkadzam?- zapytał jakby od niechcenia ale gdyby wsłuchać się w ten jego dziewczęcy głosik, można by usłyszeć ironię.
Potrząsnęłam lekko głową, mając nadzieję, że zaraz zabrzmi dzwonek. Kiedy niski mężczyzna miał wypowiedzieć zdanie przerwało mu moje wybawienie. Odetchnęłam z ulgą i spakowałam wszystko do torby. Dobrze, że to był mój ostatni rok w tej szkole. Nie wytrzymałabym kolejnego. Powolnym krokiem ruszyłam w stronę stołówki. Od rana nic nie jadłam i byłam strasznie głodna. Wzięłam sałatkę oraz sok pomarańczowy i usiadłam przy jednym z wolnych stolików.
- Cześć misiu- usłyszałam po czym poczułam na swoim policzku ciepłe i miękkie usta.
- Hej.
Jak się okazało to był mój chłopak Leon, który usiadł koło mnie i właśnie wypijał mój sok.
- Co tam u mojej myszki?
Zawsze nadawał mi jakieś pieszczotliwe przezwiska.
- Nic mi lepiej nie mów! Wczoraj jak zawsze uzupełniałam durne papierki, wieczorem nie mogłam zasnąć, a dzisiaj wkurzył mnie gość od angielskiego.
Chłopak spojrzał na mnie z politowaniem i nic nie mówiąc po prostu mnie przytulił.
- Cześć piękna- tylko jedna osoba tak do mnie mówiła. Zoey. Dziewczyna cmoknęła mnie w policzek i usiadła na przeciwko mnie i Leona.
- Hej.- odpowiedziałam bez żadnego entuzjazmu.
Zoey nic nie mówiła ani o nic nie pytała. Wiedziała, że jeśli tak reaguje to albo coś się stało i nie chce o tym rozmawiać przy Leonie albo jestem zmęczona i lepiej mnie nie denerwować.
- Słyszałem wczoraj, że złapali tą bandę- powiedział po krótkiej chwili Leon.- Tata mi opowiadał.
Ojciec Leona pracował na naszym posterunku. To w sumie dzięki niemu dostałam się na praktyki. Bez niego ciężko by było.
- Wiem- odpowiedziałam krótko popijając sok pomarańczowy- Byłam przy tym.
- Serio?!- zdziwił się- Tata nic nie wspominał.
- Może nie chciał Ci mówić, że cała czwórka próbowała do mnie zarywać.- mruknęłam pod nosem starając się żeby nie usłyszał.
- Mówiłaś coś?- zapytał ale zaraz zmienił temat- A widziałaś tego Luke'a? Jaki on jest?
- A co ty na facetów się przerzuciłeś?- powiedziałam z zupełną powagą na twarzy, a Zoey wybuchnęła śmiechem.
- Nie- przerwał- Dalej jestem twój- dokończył i pocałował mnie.
- Aww jak słodko- powiedziała Zoey wpatrując w nas swoje niebieskie oczy- Zaraz zwymiotuje.
Nie dziwiła mnie reakcja Zo. Wiem, że w głębi serca chciała wrócić do swojego byłego ale ukrywała to. Kiedy się rozstali była załamana. Kochała go nad życie i zrobiłaby dla niego wszystko. To Zoey z nim zerwała ale ja wiem, że ona dalej coś do niego czuje. Z moich rozmyśleń wyrwał mnie dzwonek na lekcje. Jeszcze dwie godziny i byłam wolna no i oczywiście dzisiaj szykował się weekend z Zoey.
*
4 godziny pózniej siedziałyśmy w aucie taty przed supermarketem. Chciałam wyjąć z tyłu swoją torebkę i gdy się po nią odwróciłam napotkałam te same, niebieskie, pełne ironii oczy. Luke Hemmings we własnej osobie. Stał tam ze swoimi kumplami i kiedy zauważył, że na niego patrzę uśmiechnął się w ten sam uwodzicielski sposób co za pierwszym razem. Wtedy powiedział coś do swoich kumpli po czym reszta chłopaków odwróciła sie i zaczęła uśmiechać w moją stronę. Zwróciłam szybko uwagę na moją przyjaciółkę i starałam się nie myśleć o tym, że są za mną i cały czas mi się przyglądają. To było dość trudne, bo cały czas czułam na sobie ich wzrok.
- No dobra. Widzę, że coś się dzieję. Mów o co chodzi.- powiedziała Zoey widząc moją przestraszoną minę.
- Zo, wyszstko Ci powiem ale nie teraz.
- Czy to ma związek z tymi czterema typkami, którzy cały czas się na ciebie patrzą?
Strzał w dziesiątkę.
- Co?- wyrwałam się z zamyślenia.
Wtedy do samochodu wsiadł mój tata. Stwierdziłyśmy, że lepiej odłożyć tą rozmowę na później, ponieważ znając moich rodziców to zaraz zaczęli by się wypytywać o szczegóły. Dopiero kiedy byłyśmy w domu mogłyśmy spokojnie porozmawiać. Moja mama była jeszcze w pracy, a tata miał jakieś tam swoje zajęcia.
- Wszystko dobrze?- zapytała blondynka z zatroskaną miną.
- Pewnie- uśmiechnęłam się delikatnie- Zamyśliłam się po prostu.
- O czym tak myślałaś?- zapytała najwyraźniej zmartwiona.
- Ostatnio dziwnie się zachowujesz- stwierdziłam.
- Ja?- zdziwiła się- Nie, wydaje ci się.
- Wiem, że tęsknisz za Harrym.- powiedziałam, po chwili żałując swoich słów.
W niebieskich oczach blondynki zobaczyłam łzy. Na jej twarzy pojawił się grymas bólu. Dziewczyna utkwiła wzrok w moich różowych skarpetkach.
- Przepraszam, nie powinnam wspominać.
- Nie, w porządku.
Nie chciałam ciągnąć dalej tego tematu. Jak widać Zoey nie była jeszcze gotowa.
- Bella daj sobie spokój. To się skończyło już rok temu i nie wróci. Dotarło to do mnie, a ty nie powinnaś się tym przejmować. Masz własne życie.
- Tak ale...- chciałam coś powiedzieć żeby Zo miała świadomość, że zawsze jestem przy niej i zawsze jej pomogę.
- Przestań!- przerwała mi- Masz Leona i zajmij się nim, nie mną.
W tym był problem. Zamiast Leona w mojej głowie miałam tam tylko Luke'a. Miałam lekkie wyrzuty sumienia co do moich myśli. Chciałabym nigdy nie spotkać Luke'a. Wtedy miałabym o wiele łatwiej w życiu. Potrząsnęłam głową aby odpędzić myśli o ironicznym uśmiechu blondyna. Zo spojrzała na mnie pytająco.
- Mam ostatnio- zaczęłam ale na samą myśl, że muszę opowiedzieć całą historię mojej przyjaciółce robiło mi się słabo- dziwną fobię.
- Jaką fobię?- zapytała popijając herbatę.
- Ta banda, o której mówił dzisiaj Leon. Ja....- przerwałam, bo sama nie wiedziałam jak mam to wytłumaczyć.- Oni mnie pamiętają i nie wiem co mają w planach ale wiem, że są niebezpieczni.
Zoey wyglądała na lekko przestraszoną ale nie dawała tego po sobie poznać. Tak jak ja często ukrywała swoje uczucia.
- Dlatego nie chciałam Ci mówić! Nie chciałam cię wciągać w to wszystko.
- Nie przejmuj się. Na pewno nic ci nie grozi. Po za tym jakby się coś działo tata Leona szybko coś zrobi. Nie masz się czym martwić.- powiedziała, a jej słowa rzeczywiście mnie uspokoiły.
Dwie godziny rozmów i plotek strasznie nas wykończyły. Zoey mruknęła jeszcze ciche "dobranoc" i zasnęła. Ja przez dłuższy czas nie mogłam zasnąć. Z całych sił próbowałam odpłynąć w krainę Morfeusza, ale jak na złość sen nie chciał mnie dopaść. Moja głowa była zbyt ciężka od natłoku dziwnych myśli, że nawet nie miałam siły na konkretne rozważanie wielu spraw. Spojrzałam leniwie przez okno. Samotna latarnia rzucała mdły, żółty blask na ulicę. Nagle w snopie światła ukazała się ciemna postać. Przystanęła, kierując głowę na mój dom. Serce zaczęło mi bić w przyśpieszonym tempie. Schowałam głowę pod kołdrę, a kiedy ponownie ją wyjęłam, postać zniknęła.
Musiałam się przewidzieć- uspokajałam się w myślach. Aż w końcu jakimś cudem zasnęłam, jednak mój sen był jednym, wielkim koszmarem.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Hej :)
No to tak wygląda pierwszy rozdział. Mam nadzieję, że się podoba. Następny rozdział.... pewnie jakoś za tydzień. Jeżeli nie to od razu przepraszam Was bardzo ale mam teoretycznie szlaban, więc może go nie być za tydzień, ale zrobię wszystko żeby go wstawić.
sobota, 26 kwietnia 2014
Prolog
Wzięłam do ręki długopis i patrząc uważnie na dokumenty, obracałam go powoli w palcach. Całymi dniami siedziałam na komisariacie i uzupełniałam jakieś durne papierki. Moje praktyki wyobrażałam sobie jakoś inaczej. Miałam być świadkiem przesłuchiwań, szukać dowodów. Miałam się uczyć, a nie odwalać papierkową robotę. Siedziałam przy biurku znudzona podpierając policzek o swoją dłoń. Od paru dni nie działo się tu nic, co mogłoby mnie zainteresować. Miałam już tego dość. Rozejrzałam się dookoła i w korytarzu obok zobaczyłam grupkę policjantów przyglądającym się czemuś z zaciekawieniem. Może w końcu działo się coś interesującego, albo to była kolejna kłótnia pomiędzy pracownikami. W głębi serca miałam nadzieję, że była to pierwsza wersja. Wstałam od biurka i ruszyłam w stronę umięśnionych mężczyzn. Za dużo ich było i w dodatku każdy był wyższy ode mnie. Czemuż się dziwić, mam 168 cm wzrostu. Przepchnęłam się przez tłum spoconych gości i kilka chwil później znalazłam się na przodzie. Policjanci wprowadzali właśnie do budynku trzech rozwścieczonych nastolatków. Wyglądali na nie więcej niż 20 lat. Przyjrzałam się im dokładniej. Dwoje z nich lustrowało mnie swoim złowrogim spojrzeniem jakby chcieli zapamiętać każdy szczegół z mojego wyglądu, ubioru. Za nimi szedł trzeci. Wysoki, szczupły mężczyzna z blond nieładem na głowie. W przeciwieństwie do pozostałych, on nie był spokojny. Próbował się wyrywać i krzyczał na cały komisariat. Kiedy uspokojono chłopaka, ten spojrzał na mnie i uśmiechnął się uwodzicielsko.
- Zadzwoń piękna.- powiedział niskim głosem i puścił mi oczko.
Przewróciłam oczami i prychnęłam z pogardą. Spojrzałam na drzwi, a z zza nich wyszedł..... ON. Kroczył nie sprzeciwiając się policjantom. Szedł pochylony, a jego ręce uwięzione były w kajdankach. Mimo tego biła od niego zadziwiająca pewność siebie. Jeden z policjantów gwałtownie zerwał my kaptur z głowy, dzięki czemu mogłam zobaczyć nieuczesane, blond włosy i jego twarz. Przystojną twarz. Przez chwilę miałam wrażenie, że jego wzrok przypala mnie żywym ogniem. Nawet, gdy patrzył swoimi błękitnymi tęczówkami prosto w moje oczy. Było w nich pełno ironii, lecz i seksownego blasku. Kąciki jego ust uniosły się do góry, gdy uśmiechnął się uwodzicielsko.
- Bella- poczułam jak ktoś szturcha mnie w ramie.
Otrząsnęłam się i spojrzałam za siebie. Przede mną stał mój ojciec. Było już późno, dlatego zawsze po mnie przyjeżdżał.
- Cześć tato- powiedziałam cichym głosem i skrzyżowałam ręce na piersi- Pójdę się tylko przebrać.
Ruszyłam wolnym krokiem do swojego "biura". Przez cały czas miałam przed sobą tego chłopaka. Chciałam wiedzieć jak najwięcej. Kim był, co robił, jak się nazywał. Miałam dostęp do wszystkich dokumentów, więc to będzie łatwe ale chciałam jeszcze popytać wśród znajomych. Po 20 minutach siedziałam już w aucie taty. Na dworze było ciemno, a drogę oświetlały tylko uliczne lampy.
- Tato, wiesz może co to był za chłopak?- zapytałam niepewnie- Wiesz, co go dzisiaj złapali.
Tata westchnął ciężko jakby bał się, że zadam to pytanie.
- Ten ostatni to Luke Hemmings. Lider tej bandy.- zaczął zdenerwowany- On i jego kumple od pewnego czasu obrabiają sklepy, prowokują bójki. Jednym słowem niebezpieczna banda. Trzymaj się od nich z daleka.
- No ale przecież ich zatrzymali- stwierdziłam wyciągając z torebki telefon i słuchawki.
- Nie na długo.- odpowiedział nie odrywając wzroku od przedniej szyby.- Posiedzą dwa dni i ich wypuszczą.- w jego głosie usłyszałam nutkę zdenerwowania.
Miałam w głowie tyle różnych pytań, że nie mogłam zdecydować, które zadać najpierw. W końcu stwierdziłam, że jestem zbyt zmęczona na kolejną dawkę informacji, dlatego włożyłam słuchawki w uszy i puściłam jakąś piosenkę. Do domu miałam jakieś 40 minut drogi. Mimo iż wiedziałam, że Luke nie powinien pojawiać się w moich myślach, to jednak co kilka chwil, przypominała sobie ten jego zabójczy uśmiech. Wydawało mi się, że nie wróży on nic dobrego, choć był....pociągający. Potrząsnęłam głową żeby odepchnąć od siebie myśli o blondynie i wsłuchałam się w melodię.
******************************************************************
Hej
No to tak wygląda prolog tego opowiadania. Mam nadzieję, że się podoba, bo powiem szczerze mi bardzo.
Chciałabym jeszcze podziękować mojej przyjaciółce za pomoc przy pisaniu tego i chce Ci słońce powiedzieć, że bardzo Cię kocham i dziękuję, że jesteś i nie mówię tu tylko o opowiadaniach ;)
No to opinie piszcie w komentarzach, mam nadzieję, że będą pozytywne ;)
- Zadzwoń piękna.- powiedział niskim głosem i puścił mi oczko.
Przewróciłam oczami i prychnęłam z pogardą. Spojrzałam na drzwi, a z zza nich wyszedł..... ON. Kroczył nie sprzeciwiając się policjantom. Szedł pochylony, a jego ręce uwięzione były w kajdankach. Mimo tego biła od niego zadziwiająca pewność siebie. Jeden z policjantów gwałtownie zerwał my kaptur z głowy, dzięki czemu mogłam zobaczyć nieuczesane, blond włosy i jego twarz. Przystojną twarz. Przez chwilę miałam wrażenie, że jego wzrok przypala mnie żywym ogniem. Nawet, gdy patrzył swoimi błękitnymi tęczówkami prosto w moje oczy. Było w nich pełno ironii, lecz i seksownego blasku. Kąciki jego ust uniosły się do góry, gdy uśmiechnął się uwodzicielsko.
- Bella- poczułam jak ktoś szturcha mnie w ramie.
Otrząsnęłam się i spojrzałam za siebie. Przede mną stał mój ojciec. Było już późno, dlatego zawsze po mnie przyjeżdżał.
- Cześć tato- powiedziałam cichym głosem i skrzyżowałam ręce na piersi- Pójdę się tylko przebrać.
Ruszyłam wolnym krokiem do swojego "biura". Przez cały czas miałam przed sobą tego chłopaka. Chciałam wiedzieć jak najwięcej. Kim był, co robił, jak się nazywał. Miałam dostęp do wszystkich dokumentów, więc to będzie łatwe ale chciałam jeszcze popytać wśród znajomych. Po 20 minutach siedziałam już w aucie taty. Na dworze było ciemno, a drogę oświetlały tylko uliczne lampy.
- Tato, wiesz może co to był za chłopak?- zapytałam niepewnie- Wiesz, co go dzisiaj złapali.
Tata westchnął ciężko jakby bał się, że zadam to pytanie.
- Ten ostatni to Luke Hemmings. Lider tej bandy.- zaczął zdenerwowany- On i jego kumple od pewnego czasu obrabiają sklepy, prowokują bójki. Jednym słowem niebezpieczna banda. Trzymaj się od nich z daleka.
- No ale przecież ich zatrzymali- stwierdziłam wyciągając z torebki telefon i słuchawki.
- Nie na długo.- odpowiedział nie odrywając wzroku od przedniej szyby.- Posiedzą dwa dni i ich wypuszczą.- w jego głosie usłyszałam nutkę zdenerwowania.
Miałam w głowie tyle różnych pytań, że nie mogłam zdecydować, które zadać najpierw. W końcu stwierdziłam, że jestem zbyt zmęczona na kolejną dawkę informacji, dlatego włożyłam słuchawki w uszy i puściłam jakąś piosenkę. Do domu miałam jakieś 40 minut drogi. Mimo iż wiedziałam, że Luke nie powinien pojawiać się w moich myślach, to jednak co kilka chwil, przypominała sobie ten jego zabójczy uśmiech. Wydawało mi się, że nie wróży on nic dobrego, choć był....pociągający. Potrząsnęłam głową żeby odepchnąć od siebie myśli o blondynie i wsłuchałam się w melodię.
******************************************************************
Hej
No to tak wygląda prolog tego opowiadania. Mam nadzieję, że się podoba, bo powiem szczerze mi bardzo.
Chciałabym jeszcze podziękować mojej przyjaciółce za pomoc przy pisaniu tego i chce Ci słońce powiedzieć, że bardzo Cię kocham i dziękuję, że jesteś i nie mówię tu tylko o opowiadaniach ;)
No to opinie piszcie w komentarzach, mam nadzieję, że będą pozytywne ;)
Subskrybuj:
Posty (Atom)