Wzięłam do ręki długopis i patrząc uważnie na dokumenty, obracałam go powoli w palcach. Całymi dniami siedziałam na komisariacie i uzupełniałam jakieś durne papierki. Moje praktyki wyobrażałam sobie jakoś inaczej. Miałam być świadkiem przesłuchiwań, szukać dowodów. Miałam się uczyć, a nie odwalać papierkową robotę. Siedziałam przy biurku znudzona podpierając policzek o swoją dłoń. Od paru dni nie działo się tu nic, co mogłoby mnie zainteresować. Miałam już tego dość. Rozejrzałam się dookoła i w korytarzu obok zobaczyłam grupkę policjantów przyglądającym się czemuś z zaciekawieniem. Może w końcu działo się coś interesującego, albo to była kolejna kłótnia pomiędzy pracownikami. W głębi serca miałam nadzieję, że była to pierwsza wersja. Wstałam od biurka i ruszyłam w stronę umięśnionych mężczyzn. Za dużo ich było i w dodatku każdy był wyższy ode mnie. Czemuż się dziwić, mam 168 cm wzrostu. Przepchnęłam się przez tłum spoconych gości i kilka chwil później znalazłam się na przodzie. Policjanci wprowadzali właśnie do budynku trzech rozwścieczonych nastolatków. Wyglądali na nie więcej niż 20 lat. Przyjrzałam się im dokładniej. Dwoje z nich lustrowało mnie swoim złowrogim spojrzeniem jakby chcieli zapamiętać każdy szczegół z mojego wyglądu, ubioru. Za nimi szedł trzeci. Wysoki, szczupły mężczyzna z blond nieładem na głowie. W przeciwieństwie do pozostałych, on nie był spokojny. Próbował się wyrywać i krzyczał na cały komisariat. Kiedy uspokojono chłopaka, ten spojrzał na mnie i uśmiechnął się uwodzicielsko.
- Zadzwoń piękna.- powiedział niskim głosem i puścił mi oczko.
Przewróciłam oczami i prychnęłam z pogardą. Spojrzałam na drzwi, a z zza nich wyszedł..... ON. Kroczył nie sprzeciwiając się policjantom. Szedł pochylony, a jego ręce uwięzione były w kajdankach. Mimo tego biła od niego zadziwiająca pewność siebie. Jeden z policjantów gwałtownie zerwał my kaptur z głowy, dzięki czemu mogłam zobaczyć nieuczesane, blond włosy i jego twarz. Przystojną twarz. Przez chwilę miałam wrażenie, że jego wzrok przypala mnie żywym ogniem. Nawet, gdy patrzył swoimi błękitnymi tęczówkami prosto w moje oczy. Było w nich pełno ironii, lecz i seksownego blasku. Kąciki jego ust uniosły się do góry, gdy uśmiechnął się uwodzicielsko.
- Bella- poczułam jak ktoś szturcha mnie w ramie.
Otrząsnęłam się i spojrzałam za siebie. Przede mną stał mój ojciec. Było już późno, dlatego zawsze po mnie przyjeżdżał.
- Cześć tato- powiedziałam cichym głosem i skrzyżowałam ręce na piersi- Pójdę się tylko przebrać.
Ruszyłam wolnym krokiem do swojego "biura". Przez cały czas miałam przed sobą tego chłopaka. Chciałam wiedzieć jak najwięcej. Kim był, co robił, jak się nazywał. Miałam dostęp do wszystkich dokumentów, więc to będzie łatwe ale chciałam jeszcze popytać wśród znajomych. Po 20 minutach siedziałam już w aucie taty. Na dworze było ciemno, a drogę oświetlały tylko uliczne lampy.
- Tato, wiesz może co to był za chłopak?- zapytałam niepewnie- Wiesz, co go dzisiaj złapali.
Tata westchnął ciężko jakby bał się, że zadam to pytanie.
- Ten ostatni to Luke Hemmings. Lider tej bandy.- zaczął zdenerwowany- On i jego kumple od pewnego czasu obrabiają sklepy, prowokują bójki. Jednym słowem niebezpieczna banda. Trzymaj się od nich z daleka.
- No ale przecież ich zatrzymali- stwierdziłam wyciągając z torebki telefon i słuchawki.
- Nie na długo.- odpowiedział nie odrywając wzroku od przedniej szyby.- Posiedzą dwa dni i ich wypuszczą.- w jego głosie usłyszałam nutkę zdenerwowania.
Miałam w głowie tyle różnych pytań, że nie mogłam zdecydować, które zadać najpierw. W końcu stwierdziłam, że jestem zbyt zmęczona na kolejną dawkę informacji, dlatego włożyłam słuchawki w uszy i puściłam jakąś piosenkę. Do domu miałam jakieś 40 minut drogi. Mimo iż wiedziałam, że Luke nie powinien pojawiać się w moich myślach, to jednak co kilka chwil, przypominała sobie ten jego zabójczy uśmiech. Wydawało mi się, że nie wróży on nic dobrego, choć był....pociągający. Potrząsnęłam głową żeby odepchnąć od siebie myśli o blondynie i wsłuchałam się w melodię.
******************************************************************
Hej
No to tak wygląda prolog tego opowiadania. Mam nadzieję, że się podoba, bo powiem szczerze mi bardzo.
Chciałabym jeszcze podziękować mojej przyjaciółce za pomoc przy pisaniu tego i chce Ci słońce powiedzieć, że bardzo Cię kocham i dziękuję, że jesteś i nie mówię tu tylko o opowiadaniach ;)
No to opinie piszcie w komentarzach, mam nadzieję, że będą pozytywne ;)
